← بازگشت به مجله طرح نوین
مجله حقوقی طرح نوین اندیشه

نکات ماده 270 تا 272 قانون ادم

ماده270) در مواردي كه صدور حكم دادگاه منوط به سوگند شرعي مي‌باشد، دادگاه به درخواست متقاضي، قرار اتيان سوگند صادر كرده و در آن، موضوع سوگند و شخصي را كه بايد سوگند ياد كند تعيين مي‌نمايد.

1- سوگند، عبارت است از اخبار به وجود يا نبود حقي.

2- مقصود از مواردي كه صدور حكم دادگاه منوط به سوگند شرعي مي‌باشد مواردي است كه توسل به سوگند مطابق ماده 1335 ق.م جايز است.

ماده271) در كلية دعاوي مالي و ساير حقوق‌الناس از قبيل نكاح، طلاق، رجوع در طلاق، نسب، وكالت و وصيت كه فاقد دلايل و مدارك معتبر ديگر باشد سوگند شرعي به شرح مواد آتي مي‌تواند ملاك و مستند صدور حكم دادگاه قرار گيرد.

1- توسل به سوگند در دعاوي كه صرفاً با دليل مشخصي مانند سند رسمي قابليّت اثبات را دارند امكان پذير نمي‌باشد.

2- مطابق اين ماده كاربرد سوگند قضايي در اثبات دعوا در جايي است كه دليل ديگري در پرونده موجود نباشد.

ماده272) هرگاه خواهان(مدعي) فاقد بيّنه و گواه واجد شرايط باشد و خوانده (مدعي عليه) منكر ادعاي خواهان بوده به تقاضاي خواهان، منكر اداي سوگند مي‌نمايد و به موجب آن ادعا ساقط خواهد شد.

1- سوگند مذکور در این ماده به سوگند بتّی یا قضایی موسوم می‌باشد.

2- بعد از سوگند مدعی علیه هیچ گونه دلیلی از مدعی پذیرفته نمی‌شود و طرفین پایبند به سوگند صورت گرفته می‌باشند.